Komisja Krajowa Wolnego Związku Zawodowego "Sierpień 80"zwraca się do Posłów z wszystkich Klubów i Kół Parlamentarnych o poparcie wniosku w sprawie odwołania Ministra Skarbu Emila Wąsacza, zgłoszonego przez grupę posłów AWS.

Wolny Związek Zawodowy "Sierpień 80" negatywnie ocenia działalność Ministra Skarbu. Minister Skarbu bezkrytycznie realizuje politykę Ministra Finansów i wicepremiera Leszka Balcerowicza. Wyprzedaż majątku narodowego służy łataniu dziur budżetowych i finansowaniu wydatków wynikających z niedoszacowania budżetu i kosztów realizowanych przez rząd reform. Tak było w roku ubiegłym, takie są również zamierzenia na rok obecny.

Zamiast powszechnego uwłaszczenia realizuje się politykę wyprzedaży resztek majątku narodowego. Pośpieszna prywatyzacja resztek polskiego systemu bankowego, zakładów przetwórstwa rolno - spożywczego i przemysłu elektroenergetycznego, a także zakładów przemysłu ciężkiego, oznacza koniec nadziei milionów obywateli na powszechne uwłaszczenie. Wszystko to odbywa się ze szkodą dla interesów pracowniczych. Przyśpieszenie procesów prywatyzacji ma bezpośredni wpływ na lawinowo rosnące w ostatnim okresie bezrobocie. Sprzedaż zakładów zagranicznemu kapitałowi ma bowiem głównie wymiar kupowania przez ten kapitał rynku zbytu i ewentualnie realizowania w naszym kraju prostej pracy nakładczej. Rosnący deficyt finansowy w handlu zagranicznym i bezrobocie przekraczające dwa miliony osób, są tego najdotkliwiej odczuwanymi skutkami.

Minister Skarbu nie ma żadnej wizji tworzenia warunków dla rozwoju będących w jego gestii zakładów i całych sektorów przemysłowych. Jego pomysł na kierowanie Ministerstwem Skarbu jest realizacją czynności syndyka masy upadłościowej, gdzie ideą jest "sprzedaż wszystkiego jak najszybciej i jak najtaniej".

Minister Wąsacz poparł również społecznie szkodliwy, rządowy projekt ustawy reprywatyzacyjnej. Pomimo ograniczonej wielkości majątku, będącego jeszcze w dyspozycji Skarbu Państwa, pomimo zobowiązań jakie Państwo ma wobec własnych obywateli, wynikających między innymi z prawomocnych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, planuje się w pierwszym rzędzie zaspokojenie roszczeń reprywatyzacyjnych.

Budzi to społeczne kontrowersje, znajdujące swoje odzwierciedlenie w podjętej przez niektóre środowiska polityczne i organizacje związkowe, inicjatywie przeprowadzenia w tej sprawie referendum. Te skandaliczne z punktu widzenia interesów narodowych i społecznych działania znajdują swych orędowników w osobach takich jak Minister Skarbu Emil Wąsacz.

Emil Wąsacz od samego początku jest również zamieszany w szereg afer i budzących społeczny sprzeciw działań, które do dzisiaj nie zostały wyjaśnione, i za które nikt nie poniósł żadnej odpowiedzialności. Swoją funkcję objął w atmosferze skandalu mieszając interes prywatny z publicznym. Jeszcze jako prezes Zarządu IV NFI przygotował emisję obligacji zamiennych, pozwalający przejąć nad Funduszem kontrolę austriackiemu bankowi Raiffeisen. Projekt ten, w kilka dni później, już jako Minister Skarbu, Wąsacz miał zatwierdzić. Nie została wyjaśniona sprawa ogromnej pożyczki jaką w tym samym czasie otrzymał Wąsacz z tego banku. Nie została również wyjaśniona sprawa zakupu przez niego gruntów budowlanych w Szczecinie od Huty Szczecin w czasie kiedy był równocześnie Prezesem Zarządu tej Huty. Działalność Wąsacza jako Ministra Skarbu najlepiej obrazuje bulwersujący przykład prywatyzacji Domów Handlowych Centrum. Raport Najwyższej Izby Kontroli potwierdził, że w wyniku tej prywatyzacji Skarb Państwa poniósł ogromne straty. Mimo druzgocącej krytyki działań Ministra Skarbu, jaką zawierał raport NIK -u, Wąsacz nie poniósł z tego tytułu żadnych konsekwencji, a Skarb Państwa nie odzyskał utraconych dochodów.

Powszechną krytykę budzi również realizowana przez Wąsacza polityka personalna w obsadzie stanowisk w zarządach i radach nadzorczych spółek skarbu państwa. Minister Wąsacz odpowiada za całkowite upolitycznienie rad nadzorczych i zarządów spółek skarbu państwa, powołując w ich skład wyłącznie nomenklaturę z listy AWS. W polityce personalnej Ministra Wąsacza triumfuje zasada "mierny, bierny, ale wierny". Przykładów tego można mnożyć. Partyjna nominacja pierwszego rzecznika rządu Tomasza Tywonka do Zarządu TP S.A. , dokonane z naruszeniem prawa czystki w radach nadzorczych KGHM Polska Miedź czy Zelmeru, to tylko niektóre z nich.

Taki dorobek Ministra Wąsacza od dawna kwalifikuje go do odwołania ze stanowiska. Kierujemy apel do wszystkich posłów, bez względu na polityczne barwy, aby poparli wniosek o jego odwołanie. W sposób szczególny oczekujemy takiego stanowiska od posłów związkowców. Podobnie jak w roku 1994 Emil Wąsacz został wyrzucony przez strajkującą załogę Huty Katowice, tak dziś powinien być pozbawiony stanowiska decyzją posłów, którzy biorą pod uwagę głos swoich wyborców.

Katowice, 20 stycznia 2000