Czołowi bankierzy zasiadający w zarządach oddziałów największych na świecie banków są zaangażowani w oszustwa na światową skalę.

Zwyczajnie okradają swoje własne banki za pomocą operacji osiągających wartość niemal tak wysoką jak grabież rezerw złota z Banku Anglii zorganizowana przez Eddiego Georg a. Zanim nastąpi kres tym oszustwom, przeciętni podatnicy - również podatnicy amerykańscy i przeciętni ciułacze, dostrzegą, że zostali oszukani przez Bank Anglii i jego wspólników z Wall Street. (...)

Podczas gdy wymiana handlowa w skali światowej osiąga wartość zaledwie 12 bln (sic) dolarów rocznie i ulega ciągłemu spadkowi, największą część długu w światowej wymianie dewizowej stanowią krótkoterminowe operacje spekulacyjne (znane jako derywatywy) o wartości 300 bln (sic) dolarów.

Ta bańka, powstała z obrotu derywatami, ciągle powiększa się przy rocznym tempie wzrostu 70% wynikającym z domniemanej konieczności powstrzymania eksplozji bańki i największego w historii krachu. Wczesną jesienią konieczne do powstrzymania krachu tempo wzrostu bańki (jeśli krach nie nastąpi wcześniej) osiągnie nowy pułap znacznie powyżej 70% przy wręcz ponaddźwiękowej prędkości. (...)

Jakie należy

podjąć kroki

Po pierwsze, powstać powinno konsorcjum kilku współpracujących ze sobą rządów, (przy czym każdy zachowałby całkowitą suwerenność narodową), w celu ogłoszenia globalnego umorzenia wszystkich długów wynikających z hazardu, jakim są bony śmieci czyli finansowe derywatywy. Ten bezsprzecznie nieodzowny krok, od którego zależy ratunek przed najgorszą w historii depresją gospodarczą, usunąłby z systemu światowego czysto pasożytniczy dług wartości około 300 bln (sic) dolarów. (...)

Po ogłoszeniu anulowania tej kategorii zadłużenia, kolejnym, niemal symultanicznym krokiem powinno być zorganizowanie ogólnej kierowanej przez rząd reorganizacji upadłościowej pozostałych kategorii długu. W przypadku Stanów Zjednoczonych punktem wyjściowym, który może posłużyć dla zainicjowania takiej akcji, jest nic innego, jak Konstytucja z 1789 r., szczególnie podstawowe prawo Stanów Zjednoczonych, wyrażone w Preambule do Konstytucji, mianowicie tzw. klauzula o powszechnym dobrobycie. Konstytucyjny model amerykański posłuży niewątpliwie i pozostałym narodom.

W ramach pierwszego etapu istnieją dwa praktyczne cele, które należy wypełnić. Po pierwsze, wszyscy patrioci powinni stanąć w obronie konstytucyjnej integralności rządu amerykańskiego. Bez tej konstytucyjnej integralności całkowicie suwerennego autorytetu możliwość przeprowadzenia koniecznych obecnie przedsięwzięć przestanie istnieć. Po drugie, metody zastosowane do finansowej reorganizacji beznadziejnie zbankrutowanego amerykańskiego sektora finansowego powinny być podporządkowane konstytucyjnemu mandatowi klauzuli o powszechnym dobru.

Oznacza to, jak wyjaśnił pierwszy sekretarz skarbu USA, Aleksander Hamilton, że integralność zasadniczej sumy suwerennego długu USA, balans zasadniczej sumy oficjalnego długu skarbu USA powinien być zachowany. Wszystko inne podlega negocjacji w ramach reorganizacji upadłościowej kierowanej przez rząd, w sposób zgodny z suwerennymi interesami Stanów Zjednoczonych oraz podstawowymi zobowiązaniami konstytucyjnymi.

Zobowiązania te oznaczają, że każdy aspekt reorganizacji finansowej musi być podporządkowany dwóm celom. Po pierwsze, należy zagwarantować warunki konieczne dla szybkiego ogólnego ożywienia podstawowych form produkcji fizycznej oraz dystrybucji dóbr. Po drugie, warunki życia, szczególnie najsłabszych członków społeczeństwa muszą być zachowane na odpowiednim poziomie.

Takie elementy jak oszczędności prywatnych obywateli, ubezpieczenia zdrowotne czy emerytury powinny być w pełni pokryte do pewnej rozsądnej maksymalnej sumy przypadającej na osobę. Podobne podejście należy zastosować w przypadku kapitału obrotowego podstawowych z punktu widzenia dobra społecznego instytucji, również prywatnych przedsiębiorstw, których prawidłowe funkcjonowanie jest nieodzowne dla utrzymania odpowiednich warunków życia lokalnych społeczności. Opisane powyżej elementy należy traktować jako środki przeciwko chaosowi. Normalne funkcjonowanie gospodarstw domowych oraz lokalnych społeczności powinno być priorytetem reorganizacji upadłościowej od przysłowiowej godziny zero, kiedy gospodarka narodowa zostanie poddana protekcji w ramach ogólnej reorganizacji upadłościowej.

Poza tym, ogólna zasadą początkowej fazy ogólnej reorganizacji upadłościowej i finansowej jest zamrożenie wszystkich elementów, oraz zorganizowanie kontrolowanej emisji funduszy, w formie pożyczek i in., w oparciu o zasadniczą wartość sum przypisanych zamrożonym rachunkom. Główną zasadą postępowania jest zachowanie nieprzerwanej przydatnej produkcji i dystrybucji potrzebnych dóbr fizycznych, oraz utrzymanie pracy kluczowych instytucji, nawet jeśli zostaną one uznane za bankrutów. To co jest konieczne, musi funkcjonować, finansami można zająć się później.

Przykładem mogą być zbankrutowane banki lokalne.

Lokalny bank służy obywatelom i lokalnym firmom, deponowane są tam oszczędności, emitowany kredyt, udostępniane inne usługi finansowe. Dlatego, nawet jeśli taki bank jest całkowicie niewypłacalny, należy umożliwić mu funkcjonowanie (zazwyczaj), tak, jakby był w pełni suwerenną instytucją. Celem reorganizacji upadłościowej takich banków jest zachowanie banku przy życiu, jako instytucji służącej społeczności, a następnie przywrócenie jego finansowej niezależności dzięki odpowiedniemu procesowi reorganizacji finansowej.

Innymi słowy, strategia działania powinna skoncentrować się na zagwarantowaniu funkcjonowania wszystkich kluczowych elementów życia w skali kraju i poszczególnych społeczności, tak by nie nastąpiła przerwa w transformacji ze stanu wydawałoby się beznadziejnego bankructwa finansowego kraju do stanu w pełni funkcjonującego społeczeństwa z funkcjonującą w stu procentach gospodarką, choć ograniczoną, przynajmniej na jakiś czas jedynie do podstawowych elementów umożliwiających kontynuowanie środków bezpieczeństwa narodowego i ogólnego dobrobytu. (...)

Jak zorganizować wzrost gospodarczy.

Polityka prowadząca do autentycznej odbudowy gospodarki wymaga od rządu zaadoptowania pewnych ogólnych celów kierujących jego rolą organizatora względnie szybkiego, możliwego do osiągnięcia tempa wzrostu gospodarczego netto w kategoriach ekonomii fizycznej, ponad poziom, który można określić jako poziom minimalny strukturalnej kompozycji zatrudnienia siły roboczej. Ogólnie rzecz biorąc, musimy podkreślić kluczową rolę szybkiego rozwoju obecnie znacznie skurczonej podstawowej infrastruktury gospodarczej w opartym na przykładzie New Deal procesie ożywienia gospodarki fizycznej. Proces ten powinien koncentrować się na tworzeniu nowych miejsc pracy, zwiększeniu stopnia kumulowania kapitału w rolnictwie i przemyśle oraz zwiększeniu zatrudnienia w przemyśle, szczególnie w branżach produkujących dobra kapitałowe oparte na wysokich technologiach. Oznacza to konieczne zwiększenie produkcji energii oraz nacisk na kapitałowo-intensywny i energo-intensywny postęp technologiczny w procesie projektowania dóbr ich produkcji.

Oznacza to ograniczenia zatrudnienia w pasożytniczych kategoriach, jak np. niektórych formach usług finansowych czy działach powstałych po zmianach zainicjowanych w 1967 r.

Rząd może posłużyć się dwoma sposobami, oprócz konsultacji, które doprowadzić mogą do zmian w strukturalnym składzie zatrudnienia. Pierwszy to polityka kredytowa; drugi - polityka podatkowa. Wprowadzona za Kenndy ego proinwestycyjna polityka podatkowa stanowi dobry przykład dla określenia skutecznego systemu podatkowego, opartego na odpowiednim pojęciu priorytetów dyktowanych przez jasno zdefiniowane interesy narodowe.

Realizacja programu odbudowy gospodarki w warunkach przewidywanych na początku zbliżającego się nowego stulecia wymaga zrozumienia różnicy między emisją pieniędzy a emisją kredytu. Dzięki odpowiedniemu zastosowaniu kredytu państwowego służącego stymulacji programów gospodarczego wzrostu, służącemu interesom gospodarki narodowej, wypłaty progresywne czynione w związku z tymi programami generują wzrost dochodu podmiotów gospodarczych płacących podatki. Ten wzrost dochodu i podstawy podatkowej poszerza platformę dla otworzenia zwiększonego strumienia kredytu. Dzięki takiemu procesowi możliwe staje się nieograniczone utrzymanie samonapędzającej się spirali rzeczywistego wzrostu gospodarczego. Pod warunkiem, że programy wybrane jako priorytet mają w efekcie wpływ na wzrost dochodu narodowego, zarówno w przeliczeniu na głowę mieszkańca, jak i na kilometr kwadratowy powierzchni kraju. (...)