Osobą, o której rzadko mówią amerykańskie mass media, pomimo tego, że odgrywa kluczową rolę w wieloletniej kampanii przeciwko Clintonowi, jest Richard Mellon Scaife.

Ekscentryczny multi-milioner, który,kontynuując tradycję rodzinną, od lat 70-tych utrzymuje kontakty z brytyjskim wywiadem i oligarchią finansową. Rodzina Mellonów, jak kilka innych wpływowych rodzin amerykańskich, cierpi od dziesięcioleci na anglofilię. Pradziad Richarda, Andrew Mellon, był szefem Banku Narodowego USA na początku XX w., pod wpływem brytyjskiego monetaryzmu stworzył podwaliny dla banku rezerw federalnych, funkcjonującego na modłę brytyjską jak prywatny bank centralny, który do dzisiaj stanowi bolączkę gospodarki amerykańskiej.

Richard Mellon Scaife fortunę rodziny Mellonów i Scaife ów. Jego ojciec i kilku kuzynów ze strony Mellonów pracowało w czasie drugiej wojny światowej w wywiadzie amerykańskim i utrzymywało ścisły kontakt z wywiadem brytyjskim. Związki te przetrwały do okresu powojennego.

W 1973 r. Richard otrzymał swoją pierwszą znaczącą pozycję, przejął na własność organizację finansującą różne mass media, pod nazwą Forum World Features, która była wspólną operacją wywiadu brytyjskiego i CIA z siedzibą w Londynie. Obecnie znany jest głównie z finansowania licznych fundacji oraz publikacji m.in. "Pittsburg Tribune Review” czy "American Spectator”, finansuje także Krajowy Związek Podatników (zwalczający podatki i rząd federalny), kierowany przez niejakiego Dale a Davidsona, który razem z Lordem Williamem Rees-Moggiem , byłym redaktorem naczelnym londyńskiego "Times”, kieruje czasopismem "Strategic Investment”, regularnie publikującym oskarżenia przeciwko Clintonowi (m.in. oskarża go o zamordowanie Vincenta Fostera, bliskiego przyjaciela Clintonów, który kilka lat temu popełnił samobójstwo). Richard Mellon Scaife finansuje też Fundację Prawniczą Waszyngtonu, w której radzie zasiada nie kto inny jak Kenneth Starr, tzw. niezależny prokurator prowadzący śledztwo przeciwko Clintonom w sprawie Whitewater. Inna fundacja otrzymująca pieniądze od R. Mellona Scaife a to Krajowe Centrum Prawnicze ds. Publicznych (NLCPI), gdzie jednym z dyrektorów jest David Davenport, prezydent Uniwersytetu Pepperdine (w zarządzie zasiada Richard M-S). To właśnie tam Kenneth Starr — według jego własnych słów — ma uzyskać przytulną posadkę wykładowcy po zakończeniu śledztwa przeciwko Clintonom.

Trzecia fala czyli nowy

feudalizm.

Jedną z powszechnie znanych fundacji, finansowanych przez Richarda M-S, jest Heritage Foundation, propagująca od lat w USA brytyjski wolny rynek, liberalizm gospodarczy i tzw. konserwatywną propagandę. W 1994 r. Partia Republikańska, powiązana z Heritage Foundation, zorganizowała tam uroczystości z okazji wygranej do Kongresu. Główną postacią był Newt Gingrich, który zaprosił na zjazd pisarza Alvina Toefflera, który jest wielkim prorokiem "Trzeciej Fali”, tzn. wieku informatyki, który zastąpić ma wiek przemysłu. Według Toefflera obecny proces rozkładu przemysłu i rosnące bezrobocie jest naturalnym procesem (tak jak kiedyś rewolucja przemysłowa) i należy mu się po prostu poddać. Po wygranej Republikanów w 94 r. Lord Rees-Mogg, pełniący nieformalną funkcję rzecznika oligarchii brytyjskiej, stwierdził, że Partia Republikańska w najlepszy sposób wyraża wyznawaną również przez niego ideę wieku informatyki, w którym według Lorda Rees-Mogga, tylko 5% społeczeństwa będzie miało przyzwoite wykształcenie, reszcie wystarczy, że będzie potrafiła obsługiwać komputer. Czyli nowy feudalizm.

Mellon Scaife i spółka kontra LaRouche Richard

M-S jest doskonale znany współpracownikom LaRouche a, gdyż już w latach 80-tych uczestniczył w nagonce prasowej przeciwko LaRouche owi. Mellon-Scaife uważał LaRouche a za wroga, gdyż sprzeciwiał się on promowanej przez Mellona-Scaife a za sprawą licznych fundacji idei "równoległego rządu”. Idea ta została wdrożona z pomocą ówczesnego wice prezydenta, George a Busha, który m.in. przekonał Reagana do podpisania specjalnego dekretu 12333, umożliwiającego zatrudnianie prywatnych agencji i pozyskiwanie pieniędzy z prywatnych źródeł w celu realizowania tajnych operacji rządu amerykańskiego. Wprowadzenie dekretu 12333 umożliwiło aparatowi Kissinger-Bush etc. na uniezależnienie się od decyzji Kongresu, np. w sprawie Nikaragui i Contras. Ataki na LaRouche a spowodowane były również tym, że na początku lat 80-tych współpracował on z administracją Reagana w kwestii strategicznej inicjatywy obronnej (SDI, tzw. gwiezdne wojny). Autorem poprzedniej doktryny, obustronnie gwarantowanej destrukcji (MAD) był nominalnie Kissinger, natomiast ideologicznymi autorami brytyjscy geopolitycy, np. Bertrand Russell.

Specjaliści od skandali

Zdesperowani zapewne z powodu fiaska śledztwa przeciwko Clintonom, Kenneth Starr zachęcił Lyndę Tripp do kontynuowania nagrywania rozmów z Monicą Lewinsky (która rzekomo ma skłonności do takich fantazji, jej matka pisze książki o życiu seksualnym sławnych ludzi). Tripp z kolei zajęła się tym niecodziennym procederem nie z powodu przywiązania do prawdy i sprawiedliwości, ale ponieważ już w 1993 r. skontaktowała się z nią niejaka Lucianne Goldberg z propozycją, by Tripp napisała książkę o śmierci Vincenta Fostera (Tripp była ostatnią osobą, która widziała go fatalnego dnia). Projekt ten upadł, ale postanowiono, że Tripp napisze czytadło o życiu w Białym Domu, jeden z rodziałów, według artykułu w "The New Yorker” ze stycznia br., miał brzmieć "Kobiety Prezydenta”. Wspomniana Lucianne Goldberg ma też długą historię brudnych operacji politycznych. W latach 60-tych pracowała dla komitetu wyborczego Nixona, pod kierownictwem powiązanego ze zorganizowaną przestępczością prawnika, Murray a Chotinera (Richard włożył miliom dolarów w kampanię Nixona). Jednym z jej zadań — jako rzekomej dziennikarki — było znalezienie brudów przeciwko konkurentowi Nixona, McGovernowi. To za jej zachętą Tripp zaczęła szukać pikantnego tematu dla książki szkalującej Clintona.

Hillary kontratakuje

W wywiadzie dla programu telewizyjnego NBC-TV Today Show 27 stycznia, Hillary Clinton stwierdziła, że oskarżenia przeciwko jej mężowi są rezultatem "prawicowej konspiracji, której członkowie spiskują przeciwko mojemu mężowi od momentu, kiedy ogłosił on swoją kandydaturę na prezydenta”. Trzy dni później, 30 stycznia, "The Washington Times” (którego właścicielem jest powiązany z Georgem Bushem szef sekty południowokoreańskiej, Moon ) opublikował artykuł Marka Levina, prezydenta Landmark Legal Foundation, instytucji otrzymującej pieniądze od Richarda Mellona Scaife a. Levin pisze: "Kto powiedział: zanim Kenneth Starr został nominowany na niezależnego prokuratora w sprawie Whitewater, otrzymywał pieniądze od Richarda Mellona Scaife Ťa, za pośrednictwem Landmark Legal Foundation, aby przygotować specjalny list do sądu z poparciem dla Pauli Jones. Nie nie była to Hillary Clinton czy James Carville. Ten zarzut został postawiony 26 stycznia 1998 r. w artykule zatytułowanym Bush podejrzany w skandalu wok ół Białego Domu . Był on opublikowany w gazecie wydawanej przez Lyndona LaRoucheťa The New Federalist”. Ponieważ skandal z Lewinską może przynieść zupełnie odwrotny efekt, gdyż większość Amerykanów, nowet ci którzy nie lubią Clintona, jest zdegustowana ostatnim atakiem "poniżej pasa” i stoi po stronie prezydenta, prasa brytyjska i Tony Blair podjudzają Clintona do ataku na Irak, co spowodowałoby nowe, bardziej realne, problemy dla prezydentury Stanów Zjednoczonych.