10 lutego odbyło się drugie spotkanie przedstawicieli związków zawodowych z dyrekcją Fiat Auto Poland S.A. w sprawie podwyżek płac na rok 2005.

Jak już pisałem tydzień temu, sytuacji Fiat Auto Poland S.A. nie można rozpatrywać w oderwaniu od sytuacji finansowej spółki-matki, czyli włoskiego Fiat Auto. Dlatego też osiągnięte przez Fiat Auto Poland S.A. wyniki ekonomiczne za rok 2004 bezpośrednio nie mogą przełożyć się na regulacje płacowe w spółce. Nieraz już tak bywało, iż przy bardzo dobrych wynikach spółki były nieznaczne podwyżki, a przy bilansowej stracie całkiem przyzwoite podwyżki. W ogólnych kosztach Fiata płace pracowników nie są żadną znaczącą pozycją (główne kierunki kosztów to zakup materiałów i części, dalej media i po wielu jeszcze pomniejszych pozycjach możemy dopiero znaleźć koszty płac pracowników).

Większość (by nie powiedzieć, że wszyscy) pracowników Fiat Auto Poland z nadejściem czasu negocjacji płacowych oczekiwało informacji o kwotach podwyżek. Władze spółki o kilka tygodni opóźniły rozmowy, zrzucając winę na brak danych ekonomicznych firmy. I związki i załoga spokojnie to przyjęły do wiadomości. Nie tylko pracownicy Fiata mają świadomość dobrze wykonywanej pracy " a świadczą o tym kolejne tytuły i nagrody przyznawane zarówno produkowanemu w Tychach Fiacie Panda, ale i nagrody dla pracowników za uzyskaną jakość na najwyższym poziomie (obecnie tyski zakład startuje w konkursie o europejską nagrodę jakości). Produkcja w Tychach wzrosła z 200 tyś. aut do ponad 300 tyś " a to jest kolejny argument za tym, by pracodawca docenił poprzez płace wysiłek pracowników.

Jakież było zdziwienie związków zawodowych na spotkaniu w dniu 10 lutego, kiedy dowiedzieli się, że Fiat może zaproponować wzrost płac w wysokości niecałych 30 groszy brutto na godzinę!

Zastanawiające jest postępowanie władz Fiata. Chcą zwiększyć produkcję, zwiększyć sprzedaż, umocnić pozycję marki Fiat " a decydują się na (i trudno tu użyć inne słowa) olewanie pracowników. To jest jak podcinanie gałęzi, na której się siedzi. Tyski zakład Fiata jest jedynym, który nie przynosi strat w koncernie. Ma także najlepsze wyniki jakościowe. Władze firmy powtarzają z uporem " nie dostaniecie większych podwyżek, bo koncern ma kłopoty. Ale chyba powinniśmy zapytać: A co nas obchodzi, że włoscy decydenci Fiata nie potrafią kierować koncernem? A co nas obchodzi, że rodzinka i kolesie są na stanowiskach w Fiacie zamiast fachowców? Dlaczego wobec tego, włoscy pracownicy zarabiają dużo więcej, pracując na "pół gwizdka"?

Odpowiedź na te pytania jest z jednej strony dość trudna, ale zarazem zaskakująco łatwa. Dość mocnym argumentem, dość silnym atutem w rozmowach płacowych jest siła reprezentacji związkowej oraz siła załogi. Włoskie związki potrafią dzięki sile załogi mocno tupnąć nogą i załatwić problemy pracownicze. Najlepszym tego przykładem i dowodem ostatnie strajki w Fiacie " i o płace i o miejsca pracy. Pracownicy bez obawy i strachu potrafią upomnieć się o należne im prawa!

A w Polsce? To nie tylko przypadłość Fiat Auto Poland. Niskie uzwiązkowienie, bojaźń i strach w oczach u wielu pracowników. Jasnym jest, że żaden pracodawca nie da dodatkowych pieniędzy na płace jeśli nie musi. Widać to wyraźnie po zakładach, w których nie ma żadnych związków zawodowych.

Może i władze Fiat Auto Poland widząc, że załoga sumiennie i uczciwie pracuje, spokojnie przyjmując zwłokę w negocjacjach, teraz i spokojnie przyjmie tak marną regulację płacową?

"Sierpień 80" zaproponowaną wysokość podwyżki odrzucił. Teraz należy się zastanowić, jakich metod użyć, by wyegzekwować wyższe podwyżki płac. Kolejne rozmowy w czwartek 20 lutego.