Zgodnie z dodanym art. 4a do ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw...

...pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługuje od 1 stycznia 2001 r. przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia nie niższy niż 203 zł. miesięcznie. Z kolei art. 4a ust. 2 wskazuje wzór na wyliczenie kwoty najniższego przyrostu miesięcznego wynagrodzenia pracownika w 2002 r. Ustalona w ten sposób kwota wynosi 110,23 zł. Często zdarza się jednak, iż pomimo tak wyraźnego zapisu ustawowego pracodawcy nie realizują wynikającego stąd obowiązku. Taki przypadek miał również miejsce w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Kutnie.

Członkini WZZ "Sierpień 80" przy Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Kutnie, reprezentowana przez pracownika Biura Prawnego Komisji Krajowej WZZ "Sierpień 80", wniosła do Sądu Rejonowego Sądu Pracy w Kutnie pozew o zapłatę odpowiednich kwot tytułem wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu pozwu pracownik powołał się na konieczność realizacji przez pracodawcę obowiązku wynikającego z ustawy.

Wyrokiem z dnia 28 maja 2003 r. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Kutnie zasądził na rzecz powódki kwotę 2.643 zł. tytułem podwyżki wynagrodzenia za lata 2001 - 2002. Sąd I instancji nie uznał jednak powództwa w całości, tj. przyjął, iż od kwoty 203 zł. należy odjąć kwotę 125 zł. wraz ze wszystkimi pochodnymi, która była skutkiem zawarcia porozumienia pomiędzy pozwanym a związkami zawodowymi w zamian za rezygnację z tzw. 13-tej pensji, stanowiącej - zdaniem Sądu - podwyżkę wynagrodzenia w rozumieniu art. 4a ww. ustawy. Zdaniem Sądu Rejonowego podwyżka wynagrodzenia zasadniczego o 125 zł. dla każdego pracownika przy jednoczesnej likwidacji innego elementu wynagrodzenia, tj. tzw. trzynastki, nie ma znaczenia dla kwestii podwyżki wynagrodzenia o kwotę 203 zł.

Postulat Nr 4 zawartego w dniu 11 grudnia 2000 r. Porozumienia, w którym strony ustaliły, że nastąpi podwyższenie płacy zasadniczej każdemu pracownikowi pozwanego o 125 zł. od 1 stycznia 2001 r. w zamian za rezygnację z dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2001 r. i lata następne nie może być traktowany jako podwyżka wynagrodzenia o jakiej mowa w art. 4a ust. 1 ww. ustawy. Zdaniem umawiających się stron była to jedynie zmiana formy płatności tzw. 13-tej pensji z wypłaty jednorazowej na wypłatę w 12 ratach. Z takiej zmiany wypłaty 13-tej pensji wraz ze wszystkimi pochodnymi pozwany nie wydatkował na ten cel żadnych dodatkowych nie przewidzianych środków z funduszu płac. Pracownicy pozwanego wyrazili zgodę na taką formę płatności 13-tki, gdyż jak to wynika z pisma Państwowej Inspekcji Pracy z dnia 11 marca 2002 r., pozwany od dnia kontroli nie wypłacił pracownikom dodatkowego wynagrodzenia rocznego za lata 1998 - 2000. Z tych względów pracownicy wyrazili wolę na zagwarantowanie tego składnika w wynagrodzeniu zasadniczym. Pracownicy pozwanego wyrazili zgodę na takie rozwiązanie problemu, ponieważ mimo posiadanych prawomocnych wyroków sądowych pozwany nie wypłaca należnych świadczeń z tytułu 13-tki. W konsekwencji zmiana płatności 13-tki z jednorazowej na ratalną nie może być traktowana jako podwyżka wynagrodzenia zasadniczego. Strony podpisując Porozumienie w dniu 11 grudnia 2000 r. nie posiadały wiedzy, iż z dniem 1 stycznia 2001 r. wejdzie w życie ustawa zmieniająca ustawę z dnia 16 grudnia 1994 r.

Powołując się na ww. okoliczności, powódka wniosła apelację od ww. wyroku do Sądu Okręgowego Sądu Pracy w Łodzi, domagając się zasądzenia pełnej kwoty podwyżki wynagrodzenia, bez uwzględnienia kwoty 125 zł., która była skutkiem zawarcia porozumienia pomiędzy pozwanym a związkami zawodowymi w zamian za rezygnację z tzw. 13-tej pensji. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2003 r. Sąd Okręgowy Sąd Pracy w Łodzi zmienił zaskarżony wyrok uznając powództwo w całości. Ww. wyrok jest prawomocny.

Dyrekcja ZOZ w Kutnie, powołując się na trudną sytuację finansową zakładu oraz konieczność uregulowania ustawowej podwyżki wynagrodzeń w wysokości 313 zł., zawiadomił organizacje związkowe o zamiarze wręczenia pracownikom wypowiedzeń warunków pracy i płacy, w wyniku czego pracownicy otrzymywaliby wynagrodzenia niższe o 210 zł. Propozycja ta spotkała się ze zdecydowanym sprzeciwem WZZ "Sierpień 80", który podjął działania celem zgłoszenia sprawy do Państwowej Inspekcji Pracy oraz przygotowania indywidualnych pozwów do Sądu Pracy. W wyniku podjętych działań oraz przeprowadzonych rozmów pracodawca wycofał się z zamiaru wręczenia wypowiedzeń pracownikom.