Wiceminister skarbu Andrzej Szarawarski jest odpowiedzialny za prywatyzację polskiego hutnictwa. Tak się jakoś dziwnie składa, że na działalności Szarawarskiego zawsze korzysta koncern LNM.
Na początku był PHS. O przejęcie tego polskiego koncernu, posiadającego aż 70 proc. mocy wytwórczych w polskim hutnictwie, starały się międzynarodowe giganty stalowe. Wybór padł na międzynarodową grupę LNM. Ten koncern o hinduskich korzeniach szybko znalazł receptę na poprawienie wyników finansowych PHS - najpierwa kazał dostawcom, w tym m.in. producentom materiałów ogniotrwałych obniżć o 40-45 proc. ceny swoich produktów. Przedstawiciele LNM powiedzieli, że producenci materiałów ogniotrwałych albo znacząco obniżą cenę swoich produktów, albo muszą szukać sobie innych klientów, bo PHS już nie będzie od nich kupował.
W Polsce cała branża materiałów ogniotrwałych rocznie produkuje ok. 250 tys. ton różnych produktów, z czego PHS kupuje ok. 75 tys. ton - jest więc nieco ponad jedna trzecia całej produkcji. Producenci materiałów ogniotrwałych, gdy stracą takiego klienta jak PHS, nie znajdą sobie porównywalnego rynku zbytu - co będzie oznaczało konieczność ograniczenia produkcji, co z kolei może pociągnąć za sobą zwolnienia pracowników lub nawet upadłość niektórych firm. Takiego zamieszania można było uniknąć, gdyby w umowie prywatyzacyjnej PHS zapisano konieczność kontynuowania współpracy między nowym właścicielem polskich hut, a dotychczasowymi dostawcami materiałów i urządzeń. Minister Szarawarski jednak nie pomyślał, żeby taki zapis w umowie się znalazł. Skorzystał na tym LNM ale prawdopodobnie stracą m.in. firmy produkujące materiały ogniotrwałe i ich pracownicy.
Przedstawiciele LNM każą swoim dostwcom znacząco obniżać ceny, ale sami ceny znacznie podwyższają. Od początku roku produkty oferowane przez PHS podrożały od 30 do 40 proc. Przy prywatyzacji PHS także "zapomniano" o umowch o współpracy z odbiorcami wyrobów, w efekcie niemal każda dostawa odbywa się po innych - czyli wyższych - cenach.
Andrzej Szarawarski jest też autorem pomysłu, żeby Jastrzębską Spółkę Węglową, produkującą węgiel koksujący, włączyć do koncernu węglowo-koksowego, gdzie LNM miałby 49 proc. udziałów (w skład PHS wchodzą dwie duże koksownie: przy hucie im. Sendzimira i Zdzieszowice) a skarb państwa 51 proc. Dotychczasową praktyką w Polsce jest, że duży, choć mniejszościowy, akcjonariusz rządzi w firmie, w której większość udziałów ma skarb państwa. W tym przypadku byłoby tak samo - przy ignorancji i niewiedzy przedstawicieli skarbu państwa w takim koncernie węglowo-koksowym przedstawiciele LNM robiliby co tylko by chcieli. Pomysł Szarawarskiego, żeby LNM-owi zrobić dobrze na koksie zablokował wicepremier Hausner. Decyzja w sprawie dalszych losów Jastrzębskiej SW i sektora koksowego została odsunięta w czasie, prawdopodobnie Szarawarski będzie tak kombinował, żeby wyszło na jego. No i na LNM.
Ostatnim osiągnięciem Szarawarskiego jest prywatyzacja Huty Częstochowa. Została ona zrobiona z taką gracją i wdziękiem, że doprowadziła do napięć między Polską a Ukrainą (o częstochowską hutę starał się ukraiński koncern Donbas). Oczywiście walkę o Hutę Częstochowa wygrał koncern LNM. Za przegranym Donbasem wstawił się u polskich władz premier Ukrainy Wiktor Janukowicz i tamtejszy minister gospodarki Mykoła Derkacz, Donbas już przygotował pozwy do sądu gospodarczego przeciwko polskiemu rządowi, zarzucając niejasności w przetargu i wybór gorszej oferty.
Tygodnik NIE, zazwyczaj dobrze poinformowany o tym, co dzieje się w środowisku SLD, napisał kiedyś, że wielce popularne jest stwierdzenie, że na Śląsku nie ma takiego przekrętu, w którym nie uczestniczyłby Szarawarski, który swego czasu był baronem śląskiego SLD. Od czasu gdy Szarawarski trafił do rządu jego możliwości popełniania przekrętów znacząco wzrosły.
