Także przez wielu wysokiej rangi polityków światowych, którzy oskarżają tą międzynarodową instytucję finansową o świadome niszczenie gospodarek krajów, które wyznaczył sobie on do likwidacji. Polityka MFW wywołuje opory również w samych Stanach Zjednoczonych. Niezależny kongresman Barnie Sanders w niedawno publikowanym ,,Christian Science Monitor” 25 czerwca w artykule pt. ,,Zbawienie Rosji przez MFW?” krytykuje politykę, jaką rzeczony fundusz uprawia w Rosji, oraz przekazywanie tej pomocy za pośrednictwem MFW.

Słusznie zauważa on, że to co dziś MFW robi w Rosji wypisz wymaluj przypomina politykę MFW w krajach Ameryki Łacińskiej. Za sprawą tej polityki jest to dziś jeden z najuboższych regionów świata. Kongresman wskazuje, że MFW doprowadziła do nędzy Meksyk, Indonezję, Koreę Południową i Tajlandię. Bez owijania stwierdza, że za sprawą MFW Rosja została zmuszona do zorganizowania swojej gospodarki z korzyścią dla zagranicznych inwestorów, a także dla niewielkiej grupy zamożnych Rosjan, odbywającego się kosztem całej reszty społeczeństwa. Sanders przewiduje skutki stwierdzając, że rezultat będzie oczywisty: ,,kilku światowej skali miliarderów, katastrofa gospodarcza, rosnące szybko długi, masowe bezrobocie, pogłębiające się ubóstwo i niewypłacone miesiącami pensje i emerytury.” Artykuł Sandersa jest o tyle istotny, że wskazuje rutynowe postępowanie MFW (i jemu podobnych organizacji międzynarodowych), które dla całego bloku wschodniego stosują tę samą sztampę, która zrujnowała np. Meksyk: ,,Kiedy upadły rządy komunistyczne MFW zaproponował terapię szokową, polegającą na przetłumaczeniu na rosyjski [polski, czeski, węgierski itd. - red.] destrukcyjnych programów przystosowawczych zaaplikowanych przez Fundusz w Meksyku, Afryce [głównie kraje tzw. Sachelu] Azji Południowo Wschodniej i większości państw III Świata. Eksperci funduszu nalegają, by Rosja sprzedała własność państwową, podniosła stopy procentowe, aby zachęcić obcych inwestorów. Jednakże już w 1992 roku jasne było, że droga ta prowadzi do katastrofy, nawet Bank Światowy, zazwyczaj aliant u boku, ostrzegał, że priorytetem dla Rosji powinno być ożywienie produkcji krajowej”.

Dalej Sanders wylicza skutki tej polityki, w wyniku której w latach 1992-1995 PKB spadł o 42%, produkcja przemysłowa o 46% i jest to spadek większy niż ten, który miał miejsce w Stanach Zjednoczonych, podczas tzw. Wielkiego Kryzysu w 1929 roku.

Według danych Rosji dochody realne spadły od 1991 roku o 40%. 25% Rosjan żyje poniżej minimum socjalnego. Czerwony Krzyż określa sytuację w Rosji terminem ,,Cichej Katastrofy”, średnia długość życia na przykład dla mężczyzn spadła o 7 lat, a jedna czwarta siły roboczej otrzymuje pensje nawet z wielomiesięcznymi opóźnieniami, w bardzo wielu przypadkach w towarze, a często wcale, ponieważ upadające zakłady pracy wcześniej nie wywiązujące się wobec swoich pracowników z obowiązku wypłat nie regulują ich w ogóle.

Kończąc swoją ocenę Sanders zaleca Rosji, aby natychmiast zrezygnowała z jakiejkolwiek współpracy z MFW, jeżeli nie chce ulec całkowitej katastrofie gospodarczej, przy której wielki kryzys amerykański z 1929 roku okaże się zaledwie tylko ,,bułką z masłem”.

Rosja powinna zadbać o własną gospodarkę, a nie o ratowanie zagranicznych inwestorów, którzy po wykonaniu spekulacyjnych giełdowych ataków na kraje basenu Pacyfiku poszukują obecnie kolejnego kozła ofiarnego, którym najwyraźniej ma się stać Rosja. Sanders przestrzega, że kryzys wywołany przez MFW w Azji (z walną pomocą Banku Światowego), a obecnie w Rosji może, a nawet wobec globalizacyjnych trendów musi rozprzestrzenić się na inne państwa wywołując katastrofę całego globalnego systemu finansowego i przemysłowego. Atakując MFW stwierdził: ,,Życiorys MFW wskazuje, że instytucja ta jest istnym ,,merystyfusem”, przerzucającą gospodarcze zaciskanie pasa i katastrofę gospodarczą z jednego kraju do drugiego. MFW jedynie pomaga w rozpowszechnianiu się katastrofy.