Pracownicy zakładów opieki zdrowotnej mają prawo także do podwyżki 203 zł od 1 stycznia 2001 r. i 313,23 zł od 1 stycznia 2002 r.

Pozwem wniesionym za naszym pośrednictwem, członkini WZZ "Sierpień 80" reprezentowana przez pracownika Biura Prawnego Komisji Krajowej WZZ "Sierpień 80", wniosła o zasądzenie od Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Kutnie kwoty 9327,06 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wymagalności każdego z roszczeń do dnia zapłaty.

Zgodnie z dodanym art. 4a do ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw, pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługuje od 1 stycznia 2001 r. przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia nie niższy niż 203 zł. miesięcznie. Z kolei art. 4a ust. 2 wskazuje wzór na wyliczenie kwoty najniższego przyrostu miesięcznego wynagrodzenia wynosi 110,23 zł. Często zdarza się jednak, iż pomimo tak wyraźnego zapisu ustawowego pracodawcy nie realizują wynikającego stąd obowiązku. Taki przypadek miał również miejsce w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Kutnie.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 r. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Kutnie zasądził na rzecz powódki kwotę 9327,06 zł tytułem podwyżki wynagrodzenia za lata 2001 - 2003. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy przyjął, iż podstawą prawną roszczenia pracownika jest art. 4a ww. Ustawy, który dotychczas nie był jednoznacznie interpretowany i wzbudzał liczne kontrowersje. Wątpliwości wynikały z faktu umieszczenia tego przepisu w akcie normatywnym z zakresu zbiorowego prawa pracy jak i z samej konstrukcji przepisu, a zostały rozstrzygnięte w uchwale SN z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt: III ZP 32/01 . Jak stwierdził Sąd Najwyższy przepis ten stanowi podstawę indywidualnych roszczeń pracowników zatrudnionych w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej o podwyższenie w 2001 r. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia o kwotę nie niższą niż 203 zł. w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W uzasadnieniu tejże uchwały Sąd Najwyższy wskazał, iż art. 4a ww. ustawy stanowi wyjątek w systemie całej ustawy, dając roszczenie każdemu pracownikowi o podwyżkę 203 zł., mimo tego, iż sama ustawa nie stanowi źródła prawa pracy w rozumieniu art. 9 par. 1 kodeksu pracy. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy przyjął, iż w konsekwencji dodania do ww. ustawy nowego art. 4a, całe społeczeństwo, w tym i pracownicy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej byli świadkami specyficznego przyrzeczenia publicznego względem tej grupy zawodowej na kwotę podwyżki o co najmniej 203 zł., poręczonego przez rząd i parlament.

Przedmiotowa sprawa jest jedną z wielu, które toczyły i toczą się przed Sądem Rejonowym Sądem Pracy w Kutnie. W wyniku złożonych pozwów na rzecz pracowników ZOZ w Kutnie zasądzane są odpowiednie kwoty wraz z ustawowymi odsetkami, które stanowią rekompensatę w związku z brakiem realizacji przez pracodawcę ustawowego obowiązku podwyżki wynagrodzeń. Powyższe orzeczenie jest prawomocne.