Zgodnie z dodanym art. 4a do ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw,

...pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługuje od 1 stycznia 2001 r. przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia nie niższy niż 203 zł. miesięcznie. Z kolei art. 4a ust. 2 wskazuje wzór na wyliczenie kwoty najniższego przyrostu miesięcznego wynagrodzenia pracownika w 2002 r. Ustalona w ten sposób kwota wynosi 110,23 zł. Często zdarza się jednak, iż pomimo tak wyraźnego zapisu ustawowego pracodawcy nie realizują wynikającego stąd obowiązku. Taki przypadek miał również miejsce w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Kutnie.

Członkini WZZ "Sierpień 80" przy Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Kutnie, reprezentowana przez pracownika Biura Prawnego Komisji Krajowej WZZ "Sierpień 80", wniosła do Sądu Rejonowego Sądu Pracy w Kutnie pozew o zapłatę odpowiednich kwot tytułem wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu pozwu pracownik powołał się na konieczność realizacji przez pracodawcę obowiązku wynikającego z ustawy.

Wyrokiem z dnia 28 maja 2003 r. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Kutnie zasądził na rzecz powódki kwotę 2.694,84 zł. tytułem podwyżki wynagrodzenia za lata 2001 " 2002. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy przyjął, iż podstawą prawną roszczenia pracownika jest art. 4a ww. ustawy. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10 stycznia 2002 r., przepis ten stanowi podstawę indywidualnych roszczeń pracowników zatrudnionych w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej o podwyższenie w 2001 r. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia o kwotę nie niższą niż 203 zł. w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W uzasadnieniu tejże uchwały Sąd Najwyższy wskazał, iż art. 4a ww. ustawy stanowi wyjątek w systemie całej ustawy, dając roszczenie każdemu pracownikowi o podwyżkę 203 zł., mimo tego, iż sama ustawa nie stanowi źródła prawa pracy w rozumieniu art. 9 par. 1 kodeksu pracy. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy przyjął, iż w konsekwencji dodania do ww. ustawy nowego art. 4a, całe społeczeństwo, w tym i pracownicy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej byli świadkami specyficznego przyrzeczenia publicznego względem tej grupy zawodowej na kwotę podwyżki o co najmniej 203 zł., poręczonego przez rząd i parlament.

Sąd I instancji nie uznał powództwa w całości, tj. przyjął, iż od kwoty 203 zł. należy odjąć kwotę 125 zł. wraz ze wszystkimi pochodnymi, która była skutkiem zawarcia porozumienia pomiędzy pozwanym a związkami zawodowymi w zamian za rezygnację z tzw. 13-tej pensji, stanowiącej " zdaniem Sądu " podwyżkę wynagrodzenia w rozumieniu art. 4a ww. ustawy. Zdaniem Sądu Rejonowego podwyżka wynagrodzenia zasadniczego o 125 zł. dla każdego pracownika przy jednoczesnej likwidacji innego elementu wynagrodzenia, tj. tzw. trzynastki, nie ma znaczenia dla kwestii podwyżki wynagrodzenia o kwotę 203 zł.

Strony podpisując Porozumienie w dniu 11 grudnia 2000 r. nie posiadały wiedzy, iż z dniem 1 stycznia 2001 r. wejdzie w życie ustawa zmieniająca ustawę z dnia 16 grudnia 1994 r. W takiej sytuacji interpretowanie Porozumienia z dnia 11 grudnia 2000 r. w taki sposób, iż dotyczy ono wzrostu wynagrodzeń określonych ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r. stanowi nadużycie prawa przez pracodawcę w stosunkach pracy.

Powołując się na ww. okoliczności, powódka wniosła apelację od ww. wyroku do Sądu Okręgowego Sądu Pracy w Łodzi, domagając się zasądzenia pełnej kwoty podwyżki wynagrodzenia, bez uwzględnienia kwoty 125 zł., która była skutkiem zawarcia porozumienia pomiędzy pozwanym a związkami zawodowymi w zamian za rezygnację z tzw. 13-tej pensji. Sąd Okręgowy Sąd Pracy w Łodzi na skutek apelacji wnoszonych przez pracowników ZOZ w Kunie, w analogicznych sprawach, zmienia zaskarżone wyroki i zasądza na rzecz pracowników wynagrodzenie w pełnej wysokości.

Przedmiotowa sprawa jest jedną z wielu, które toczą się przed Sądem Rejonowym Sądem Pracy w Kutnie. W wyniku złożonych pozwów na rzecz pracowników ZOZ w Kutnie zasądzane są odpowiednie kwoty wraz z ustawowymi odsetkami, które stanowią rekompensatę w związku z brakiem realizacji przez pracodawcę ustawowego obowiązku podwyżki wynagrodzeń.